آشنایی با لیزر-1

واژه لیزر Laser اختصار یا سر واژه Light Amplification by Stimulated Emission of Radiation به معنای تقویت نور با گسیل القایی تابش است. لیزر کاربردهای نظامی روز افزونی یافته است ، عمدتا برای جستجوی هدف، کنترل آتش و آموزش. این لیزرها فاصله یاب، هدایت کننده آتش، و شبیه سازهای آتش مستقیم نامیده می شوند. همچنین لیزر ها در مخابرات، رادارهای لیزری (لیدارLIDAR)، سیستم های فرود، اشاره گرهای لیزری، سیستم های هدایت، روبشگرها، کار با فلز، عکاسی، هولوگرافی و پزشکی بکار می روند. در این نوشتار واژه لیزر به ابزار گسیلنده تابش الکترومغناطیسی که از تقویت نور با گسیل القایی تابش در بازه طول موجی 180 نانومتر تا 1 میلی متر استفاده می کنند محدود می گردد. بیناب (طیف) الکترومغناطیسی دربردارنده انرژی از پرتوهای گاما تا الکتریسیته است. در شکل زیر کل بیناب الکترومغناطیسی و طول موج های ناحیه های گوناگون نشان داده شده است.

طول موج های آغازی تابش لیزر برای کاربردهای نظامی و تجاری در بردارنده ناحیه های فرابنفش، مریی و فروسرخ بیناب است. تابش فرابنفش برای لیزر شامل طول موج های بین 180 و 400 نانومتر است. ناحیه مریی شامل تابش با طول موج بین 400 تا 700 نانومتر می باشد. اینجا بخشی است که به آن ناحیه مریی (دیدگانی) می گویند. تابش لیزر بوسیله پوست جذب می شود و تا ژرفای چند لایه در آن رخنه می کند. تابش مریی و نزدیک به فروسرخ از قرنیه می گذرند، و بر روی شبکیه کانونی شده و جذب می گردند. طول موج نور است که حس تشخیص رنگ را تعیین می کند: بنفش در400 نانومتر، سرخ در 700 نانومتر و دیگر رنگهای بیناب مریی میان این دو قرار می گیرند. هنگامی که تابش جذب (درآشامیده) می شود ، اثر آن بر روی بافت های بیولوژیک فوتوشیمیایی، گرمایی یا مکانیکی است: در ناحیه فرابنفش، کنش در درجه نخست فوتوشیمیایی است؛ در ناحیه فروسرخ کنش اغلب گرمایی و در بخش مریی هر دو کنش باهم وجود دارند. هنگامی که شدت تابش به اندازه کافی بالاست، بافت جذب کننده آسیب خواهد دید.

لینک اصلی